► het
verhaal...
Ten tijde van deze 20ste Bondfilm komt er weer veel materiaal uit op muzikaal gebied. Verzamelaars met de openingsnummers, verzamelaars van de filmmuziek zelf, zo'n beetje alle fullscore's worden opnieuw in uitgebreide editie in de handel gebracht, maar het is toch altijd weer wachten op de score van de nieuwe film zelf. Is het een waardige opvolger van de vorige, past hij in het rijtje thuis, heeft men 'het' nog... ?
► de
muziek...
Deze keer mocht niemand minder dan Madonna de openingstrack van Die Another Day schrijven. Madonna die zeker niet voor een mediastunt uit de weg gaat, sloeg weer maar eens een totaal andere richting in qua muziek stijl, iets wat we van haar gewend zijn ondertussen. De track kenmerkt zich door korte noten waardoor je bij momenten een soort van verhakkelde track krijgt. Uiteraard was er budget beschikbaar om het geheel uit te breiden met een symfonisch orkest, maar aan de strijkers had men genoeg. Naar onze mening een geslaagde moderne openingstrack, maar voor die mening zal u op het internet genoeg tegenstanders vinden.
Dan krijgen we een selectie van het werk van David Arnold. De soundtrack is overigens uitgebreider dan de Amerikaanse versie, die moet het maar met 11 tracks stellen. Eigenlijke openingstrack is 'James Bond Theme', met als ondertitel: Bond vs. Oakenfold. Hier wordt al meteen duidelijk dat Arnold het gebruik van synthesizers niet verleerd is. Maar hij weet op een of andere manier ook perfect het orkest in het geheel te betrekken en daar bovenop nog eens het feit dat we David Arnold's werk voor James Bond al vrij goed beginnen te kennen. Het echte James Bond thema van Monty Norman is duidelijk aanwezig, al is het jammer dat het nergens meer in zijn originele versie terug te vinden is, dus zonder alle elektronische toeters en bellen...
De score van Arnold is erg herkenbaar en zit vol met verwijzingen naar het bekende akkoordenschema van weleer. Hij blijft de sfeer, de spanning en actie erg goed trouw en slaat zich voortreffelijk uit de slag. Al bevat de score verbazend veel elektronische klanken dan we eigenlijk willen, blijft de score je vasthouden als luisteraar. Knappe actietrack is 'Hovercraft Chase' wat bijna 4 minuten non-stop actie van de bovenste plank is. De leukste en verrassendste track staat echter wat verder nl.: 'Welcome to Cuba'. James goes Latino en het zaakje swingt de pan uit met prachtige partijen voor de piano en trompet.
Rustigere muziek treffen we aan in het thema van 'Jinx Jordan' en wat zich verder zet in 'Jinx & James'. Superlange track vinden we nog onder de naam 'Antonov'. Hier heb je maar liefst 11 minuten voor nodig om je er doorheen te worstelen, maar samen met groot koor en dramatische kopers is het een lust voor het oor geworden. James Bond is nooit ver weg en de track is één aaneensluiting van spanningselementen, actie-elementen, maar ook soms een korte adempauze om dan weer verder te gaan met de achtervolgingen.
Die Another Day is zeker de bevestiging geworden voor Arnold, voor zover die nog nodig was, dat hij de huiscomponist is van James Bond. Er is een hele verandering van stijl geweest over de jaren heen, met betrekking tot hoe de muziek van een Bondfilm eruit ziet. De oude scores hadden zeker iets, maar de moderne moeten helemaal niet onderdoen! |
