► het
verhaal...
Michael Douglas speelt een befaamde psychiater voor volwassenen. Alles gaat erg goed. Hij heeft een leuk gezin, genoeg patiënten en ga zo maar door. Op een dag ontmoet hij een meisje dat hij gaat helpen als pro-bono patiënt. Enkele dagen later is zijn dochter op een ochtend verdwenen uit zijn huis. Al snel blijkt dat ze is ontvoerd want de kidnappers nemen contact op. De nieuwe patiënt blijkt informatie te hebben, maar gezien de toestand van haar is daar nog niemand achter gekomen. Als hij het leven van zijn dochter wil redden, zal onze psychiater de eerste zijn die het wel lukt...
► de
muziek...
We hebben hier te maken met een score die erg de richting van niet Mark Isham, maar Mark Snow uitgaat. Mengingen van synthesizer met orkest. Een hoofddeel is weggelegd voor de piano, maar er is ook een vrij grote strijkersgroep aan te pas gekomen. Het is een score die nogal veel teert op speciale effecten en niet zozeer op een prachtige melodielijn.
Bij actiethema's haalt Isham er een popband bij compleet met gitaren en drumstel. Ook een zware baslijn is hem niet vreemd. Op zo'n momenten hebben we dus te maken met een symfonisch-poporkest met de nadruk op 'pop'. Vanuit deze hevige momenten kan de bui zomaar omslaan in rustige underscore muziek. Waarschijnlijk zal dat te maken hebben met enige dialoog in de film. Als luisteraar is het allemaal wat aan de vreemde kant.
Dit is niet wat we zouden noemen 'een prachtige score'. Het zit vol met effecten en synthesizers, een degelijk en doorgetrokken thema ontbreekt en je hebt er geen idee van naar wat je allemaal zit te luisteren. Veel invloeden van Mark Snow en Graeme Revell en dat is niet positief bedoeld... |
