► het
verhaal...
Final Fantasy: the spirits within, is een computergegenereerde wereld in de toekomst (2065), die gebaseerd is op een reeks videospelletjes van dezelfde naam. De aarde zit vol met slechteriken van wie weet welke planeet en zijn vastberaden om de aarde naar de vaantjes te helpen en misschien de mens erbij. Een vrouw Dr. Aki Ross (Ming-Na) is bezig een plan te bedenken om hier een stokje voor te steken, maar zij is dan weer stervende vanwege een dodelijke ziekte. Stof genoeg dus!
► de
muziek...
Van Elliot Goldenthal weten we niet bijster veel. Hij is bekend, heeft zijn deel van nominaties en awards gewonnen, maar echt bekend allá Williams, Horner of Zimmer is hij nog niet. Vorig jaar (2000) was hij in Gent bij het concert dat Hans Zimmer daar gaf. Niet Zimmer viel hem op, maar wel die dirigent die het concert zo'n beetje aan het redden was. Die dirigent was onze eigenste Dirk Brossé en zodoende heeft deze soundtrack een Vlaams tintje gekregen, want Brossé werd door Goldenthal gevraagd om het orkest voor hem te dirigeren. Zoiets sla je natuurlijk niet af!
Goldenthal heeft een score gecomponeerd voor orkest en koor met oosterse invloeden. Er komt vrij veel koper in voor, via zware akkoorden. In de eerste track komt dit al meteen tot uiting. Als contrast gebruikt hij piccolo's. Het eigenlijke thema komen we tegen in de tweede track: 'Race To Old New York'. Het wordt voornamelijk gedragen door de violen die vinnig van het ene trekje naar het andere glijden. Later worden ze ondersteund door de, talrijk aanwezige, kopers. Uiteraard is een paukenroffel of gongslag, hier en daar, niet uit den boze.
Romantischer wordt het wanneer de piano moet zorgen voor rustigere delen in de score. 'The Kiss' is de eerste voorstelling van dit instrument met haar thema. Het zelfde thema wordt helemaal op het einde door Lara Fabian verwerkt tot pop-song. Het thema op zich is zeer ingetogen en bestaat enkel uit de meest noodzakelijke noten. De strijkers houden zich op de achtergrond tijdens hun begeleiding. Lang zal het echter niet rustig blijven want al snel beginnen de akkoorden in dissonantie te geraken, als voorbode van wat komen gaat.
Dikwijs kan de score ook erg ritmisch zijn, niet qua instrumenten, maar qua ritmes. Hierbij wordt de muziek ook wel eens moeilijker te volgen voor de niet geoefende luisteraar. Onderandere in de 'Toccata And Dreamscapes' kan je dit merken.
De score over het algemeen is vrij donker en werd op het Internet zeer goed onthaald. Wij geven hem 'maar' 4 Oscars omdat we op een of andere manier onze 'draai' niet gevonden krijgen bij deze muziek. Het blijft natuurlijk een goede score van een lang verwachte film. Zeker eens luisteren! |
