► het
verhaal...
In een afgelegen regio in de Bering Zee (tussen Alaska en Siberië), ontdekt een reddingsteam de mysterieuze overblijfselen van een grote passagiersboot, die al een dikke 40 jaar verdwenen is. Eens ze aan boord zijn moet het team de boot, haar verleden en een heel pak gebeurtenissen trotseren om in leven te blijven...
► de
muziek...
Het is een spannende film, dus heb je een spannende soundtrack nodig. Vorig jaar hadden we nog 13 Ghosts en nu dus weer iets met spoken, maar op een cruiseschip. Frizzell is iemand die synthesizers en orkest los door elkaar gebruikt, maar gelukkig weet hij altijd wel het evenwicht te bewaren en de synthesizers nooit bovenaan te plaatsen.
De soundtrack heeft vooral veel donkere kanten vanwege de spannende scènes, hier en daar erg actievolle tracks, maar zeker naar het einde toe, erg melodieuze tracks voor de geesten die hun rust terugvinden. De donkere kanten kunnen vallen onder nietszeggende achtergrond muziek. Dikwijls worden deze tracks doorspekt met glijdende violen of huilende spookeffecten. Op zich best leuk om te horen en altijd goed voor als je gethematiseerde muziek nodig hebt, maar ansich heb je er niet zo heel veel aan.
Actievolle tracks zijn dan weer bijvoorbeeld track 3 'The Artic Warrior'. Mooi georkestreerd, leuk thema, grootse klank, levendig... ahhh... dat horen we graag. Maar... waarom moet dat dan maar anderhalve minuut duren? Eigenlijk is dat een groot minpunt aan de hele score. Zo'n beetje alle tracks zijn van korte duur op een 5-tal na. Maar, we zitten dan ook wel met 39 (!) tracks. Dat zegt iets over het gebruik van de score in de film, maar ook over de ruimte die Frizzell had om muziek te maken. Helaas zijn de langere tracks ook nog niet eens van een hoge muzikale kwaliteit.
Een score van het type: 'ik kan het wel, maar het komt er niet uit'. |
