► het
verhaal...
November 1932... Gosford Park is het prachtige landgoed waar Sir William McCordle en zijn vrouw, Lady Sylvia, een weekendje jacht organiseren. Het is een verheven groepje geworden met onderandere een gravin, een held van WOI, het Brits variété idool Ivor Novello en een Amerikaanse film producent. Samen met hun meesters vervoegen zich ook de lakeien en butlers bij het huispersoneel. Maar ook al lijkt het allemaal glamour en glitter, niets is zoals het lijkt. Niet upstairs, maar zeker ook niet downstairs... Zeker niet als het eindigt in een moord... of 2?
► de
muziek...
Buiten de muziek van Doyle vind je ook nog vrij veel muziek van Novello op de score. Deze Ivor Novello was een hype in zijn tijd en stierf in 1951, in Londen. De openingswals is van om. van zijn hand en geeft de grandeur van die tijd in Engeland weer. Het doet je een beetje denken aan de tijd van de Carsons op tv. De verschillende liedjes die men hoort op de score die worden gezongen door Jeremy Northam. Als u de muziek hoort waant u zich meteen aanwezig op Gosford Park.
De score van Doyle is eigenlijk vrij modern in de zin dat hij regelmatig de gitaar gebruikt en dat instrument is nu niet meteen 'van die tijd' om het zo maar te zeggen. Maar langs de andere kant, het echte thema (track 3) is dan weer virtuoos op piano. Helemaal volgens de oude stijl, een beetje zoals Debussie het zou kunnen hebben gecomponeerd. Niets is minder waar want het is van natuurlijk van de 21ste eeuw. Doyle heeft het zelfs deels ingespeeld.
Erg interessant is het gebruik van de sax om toch meer de tijd van toen uit te drukken. De grote orkesten, de feestjes van die tijd in de upperclasse. Ook die zachte ligtjes doffe piano, brengen helemaal de sfeer boven, echt prachtig. 'Inspector Thompson' is dan weer het schoolvoorbeeld van een jazz-sax nummer waar het onderzoek vanaf druipt. Ook goed gevonden is de samenwerking van een accordeon, samen met een solo viool. Het klinkt erg treurig, maar ook uitnodigend en mysterieus. Achter elke hoek schuilt er gevaar.
Vergis je niet, het is geen meesterwerk, maar toch erg onderhoudend. Je moet wel van een gevarieerde soundtrack houden. Piano, orkest, zang... het komt allemaal aan bod en deze laatste misschien net iets te veel. Zeker een goede poging van Doyle en een echte sfeerschepper! |
