► het
verhaal...
Friday the 13th, iedereen heeft er wel één film van gezien. Jason Voorhees is een echte killer. Hij gaat 's nachts rond en vermoord iedereen die hij tegenkomt. Blijkbaar is er naar al die jaren nog steeds een markt voor deze, onder een ijshockey-masker verborgen, moordenaar, want we zitten al weer aan deel 10. We bevinden ons in het jaar 2455 en een leraar neemt zijn klas mee op uitstap naar de planeet Aarde. Daar vinden ze een ingevroren man en nemen hem natuurlijk mee terug. Door een voorval wordt deze ook nog ontdooit en neemt hij de draad weer op waar hij een paar honderd jaar noodgedwongen moest stoppen.
► de
muziek...
Om te beginnen is deze score helemaal via systhesizer ingespeeld. Op de cover deelt men zelfs uitgebreid mee welke geluiden en keyboards er gebruikt zijn. Op zich spijtig natuurlijk, maar als je dat eenmaal achter je hebt dan luister je ook helemaal anders naar zo'n score. Het thema dat wordt voorgesteld in de 'Opening Credits' is zeker voldoende is voor een film als deze. Het geheel bestaat uit trillende violen met daarboven glijdende hoornpartijen met grote toonafstanden. Het doet zelfs volwassen aan! Uiteraard vind je op deze score veel underscore een kakofonie van tonen, maar dat hoort dan ook weer voor een stuk bij het genre.
Maar, wat heeft zo'n score nu nog meer te bieden. Wel Manfredini weet hoe hij sfeer moet maken. Een track als 'Nano Ant Technology' zit heel interessant en evenwichtig in elkaar met licht slagwerk op de achtergrond, een snuifje gitaar en een melodie op langgerekte strings of dwarsfluit. Toch wel het betere werk van de score en erg rustgevend.
Probleem met de score is echter dat het thema wat in het begin zeker niet slecht genoemd kan worden, na een tijdje wat vervelend begint te worden, in de aard van: "daar gaan we weer...". Hier blijkt dan ook dat Manfredini, ook al heeft hij al heel wat bij elkaar geschreven voor de andere films uit de reeks, niet altijd even inspiratievol is. 69 minuten is dan ook wat te lang voor het thema om te worden uitgemolken. Ook zit er een soort van 'overwiningsthema' bij de 'End Credits' wat eerder iets weg heeft van het vervolledigen van een of andere level op playstation. Niet meteen om achterover te vallen dus!
Manfredini heeft een leuk thema wat het in het begin goed doet, maar verderop in de score wat aan originaliteit moet inboeten. Manfredini laat zien dat hij best wel wat kan schrijven, maar zou er meer moeten instoppen om mee te werken of minder muziek op de soundtrack zetten. Waarschijnlijk ga je dit alles tijdens de film niet merken omdat je dan Jason hebt om je zorgen over te maken. |
