► het
verhaal...
Deze film is volledig in zwart/wit opgenomen en is een film van het genre 'film noir'. Het gaat over een ongelukkige kapper die woont in California in het midden van de 40-er jaren. Hij ontdekt dat zijn vrouw hem niet trouw is geweest en bedenkt een afpers-schandaal om zijn vrouw een lesje te leren. Natuurlijk loopt het allemaal slecht af. Wie een kuil graaft...
► de
muziek...
Het overgrote deel van de soundtrack is klassiek werk en dan ook nog niet van de eerste de beste. Het is vooral Beethoven (1770-1827) die aanwezig is, maar er is ook een korte track met muziek van Mozart (1756-1791). Op zich een goede keuze want het waren tijdgenoten en het zijn beide natuurlijk meesters van de muziek. Beethoven heeft zelfs muziekles gekregen van Mozart en die 'Beethoven' is een rariteit op zich want iedereen zegt 'Beethoven' terwijl het eigenlijk 'Van Beethoven' is. Je zegt immers ook 'Van Gogh' en niet 'Gogh'. Maar dat ter zijde.
Van Beethoven krijgen we eerste een korte voorstelling van het romantische, rustige, thema uit de Pathétique. Mooi, maar sinds het maar het halve werk is, blijf je met een open gevoel zitten. Later in de 12de track wordt dit gelukkig weer rechtgezet met een volledige versie. Later 'lapt' men dat Beethoven nog eens, maar dan helaas zonder rechtzetting. Van de beroemde 'Maanlicht' sonate krijgen we helaas slechts anderhalve pagina muziek. Daar waar het interessant wordt, zet men er een akkoord achter en houdt men er mee op. Spijtig! Er wordt trouwens algemeen aangenomen dat dit werk geschreven werd als ode aan de eerste geliefde van Beethoven, Gravin Giulietta Guicciardi.
Van Carter Burwell horen we niet veel, maar wel mooie dingen. Het thema wat hij gecomponeerd heeft is doodsimpel, maar prachtig en erg gevoelig. Door het gebruik van veel strijkers en piano valt het helemaal niet uit de toon ten opzichte van het vele klassiek. De eerste voorstelling van het thema eindigt wat abrupt, maar dat wordt later goed gemaakt. Niet ruimschoots, want er staan slechts 15 minuten van de muziek van Burwell op de soundtrack en dan moest er van de 15 minuten blijkbaar ook nog 5 minuten naar een swingnummertje gaan, wat natuurlijk de hele sfeer van de soundtrack in twee breekt.
Wat zeg je dan van zoiets? Het is in zijn geheel, buiten het swingnummertje, een rustige en mooie soundtrack. Er was plaats voor veel meer, maar dat heeft niet mogen zijn. |
