► het
verhaal...
Bennett Marco, majoor in het Amerikaanse leger, brengt zijn dagen door met het geven van lezingen, waarin hij vertelt hoe hij met zijn manschappen in de woestijn van Koeweit in een hinderlaag is beland en zijn peloton haar redding slechts te danken had aan het heldhaftige optreden van Sergeant Raymond Shaw. Maar in Marco's dromen zien de gebeurtenissen in de woestijn er veel donkerder en afschrikwekkender uit dan in zijn relaas. En Marco vraagt zich af of de twee soldaten die omkwamen tijdens het vuurgevecht wel in de omstandigheden zijn gesneuveld die in de officiële versie worden beschreven... waardoor Shaw niet de glorierijke held zou zijn waarvoor hij thans doorgaat... Als Shaw ook nog campagne gaat voeren voor de post van vice-president, wil Marco de waarheid definitief achterhalen.
► de
muziek...
Weer nieuw werk van Rachel Portman voor deze remake van The Manchurian Candidate uit 1962 en toepasselijk brengt Varése Sarabande samen met de muziek van Portman, 42 jaar na dato, de muziek van David Amram uit. Buiten een release in 1997 is dit toch wel de eerste keer dat dit gebeurt op grote schaal. De muziek van Amram is volledig geïnspireerd op de Jazz wat wel paste bij Frank Sinatra die een van de hoofdrollen vertolkte samen met de eeuwige klasse van Angela Lansbury. Vanwege de Jazz moet het de luisteraar wel wat liggen natuurlijk al gaat een track als 'Slightly Manchurian Blues' er, ons inziens, bij iedereen wel in. Veel geïmproviseer op piano en sax, net zoals het hoort. Ook qua geluid is hier alles in orde via een degelijke remastering.
Rachel Portmans muziek, in samenwerking met Wyclef Jean, is van een hele andere soort. Waar men in 1962 koos voor Jazz wat toch aan de 'vrolijkere' kant is, ging Portman voor het mysterieuze en het thrillereffect. Op zich helemaal niet slecht enkel een andere benadering van een zelfde film. Een van de langste tracks is 'Deep Implant Behavior Modification', een track waar je ijzige violen hebt om een gonzende ondergrond van pianosnaren... héél freaky en vol sfeer! Met de score van Portman ben je nooit gerust. Héél soms doet het je wat denken aan Jaws van John Williams. Hetzelfde onrustige in de cello's bij de strijkers met lange noten in de bovenste strijkers. Sommige tracks zijn duidelijk van wat mindere kwaliteit, maar dat komt voornamelijk omdat in deze film er flashbacks zijn en momenten waarbij de hoofdpersonages in een 'roes' zijn. Dat moet je natuurlijk proberen te verklanken en alzo komt Portman bij wat minder interessante underscore uit. Op zich heeft elke score dat en als je het album in zijn geheel beluistert, dan hoeft dat helemaal geen negatief punt te zijn. Opmerkelijk is toch weer dat Portman altijd optimaal de piano weet te integreren in haar projecten zonder daarvoor te moeten inboeten op de kwaliteit of originaliteit van haar werk. Zéker de moeite als er in je kast plaats is voor nerveuze strijkers! |
