► het
verhaal...
Topzwendelaars Roy (Cage) en zijn leerjongen Frank (Rockwell) staan op het punt om een gigantisch lucratieve zwendel in gang te zetten wanneer de tienerdochter van Roy nogal onverwacht zijn leven dat erg geordend en georganiseerd is, overhoop komt zetten en bovendien zijn zwendeltje op losse groeven zet...
► de
muziek...
Zimmer is van alle markten thuis, maar heeft ie ook wel eens af en toe een goede dag? De muziek die hij schreef voor Matchstick Men is compleet anders dan wat we van hem gewoon zijn. Het is jazz, walsjes, lichte muziek... er is zowaar een orkest aan te pas gekomen...
Sommige stukken zijn erg mooi. De allerlaatste track bijvoorbeeld 'The Banker's Waltz' is een prachtig voorbeeld van wat iemand als Zimmer precies kan. Het is rijk georkestreerd, het leeft, er zit pit in en dat moet muziek zijn. Zijn jazz-tracks zijn minder geslaagd. Het is soms muziek die je eerder van iemand als Piovani zou verwachten. Muziek vol met geluidsgrapjes, prettig, lichtjes gestoord...
Op een of andere manier pas het waarschijnlijk wel in de film, maar het is niet Zimmer. Helemaal origineel is hij overigens niet, want hij gebruikt regelmatig werk uit La Dolce Vita van Nino Rota. Licht hoogte puntje is oa. 'Weird is Good' waar hij een accordeon in Tangostijl laat spelen met orkest en gitaar. Best aangenaam. Maar in zo'n track staat de jazz dan ook niet helemaal bovenaan.
Helemaal niet de Zimmer die we kennen en waar we nou net aan probeerden te wennen. Veel diversiteit van soort muziek in deze score, het heeft héél soms wat weg van Talented Ripley. Wat moeten we zeggen... 't Is gewoon niet onze smaak. |
