► het
verhaal...
Julia Roberts en Brad Pitt samen in een film; je maakt het niet elke dag mee. Pitt speelt een figuur met contacten in de onderwereld die zich in een zeer vervelende situatie bevindt. Langs de ene kant krijgt hij een ultimatum van zijn maffia baas om een in Mexico een antiek, onbetaalbaar, pistool (The Mexican) te gaan halen en aan de andere kant is er zijn vriendin (Roberts) die eist dat hij zijn contacten met de onderwereld laat varen. Hij beslist dan maar dat hij beter levend kan ruzie maken met zijn vriendin dan het ietwat permanentere alternatief.
► de
muziek...
De soundtrack is een allegaartje van stijlen en soorten muziek. De score is geschreven door Alan Silvestri, maar wordt meerdere malen onderbroken door onder meer Nancy Sinatra, Dean Martin en Man Without Hats. Niets nieuws onder de zon als we zeggen dat dat nogaltijd géén goede keuze is van de platenlabels. 'The Mexican' is dan ook een moeilijke soundtrack om te beluisteren en als dan Silvestri ook nog verschillende stijlen doorelkaar begint te halen, wordt het helemaal moeilijk!
Algemeen kan je score het best plaatsen onder een soort western. Dit komt duidelijk naar voren tijdens de eerste twee tracks. De Spaanse gitaar, harmonica, gefluit... het zit er allemaal in. Helemaal Mexicaans wordt het met 'Oye' dat aan een volkslied doet denken van Zuid-Amerika. In '10% Clint' krijgen we zelfs de indruk van Indianen vanwege het TamTam gebruik.
Veruit de mooiste track, en hier komt ook de klasse van Silvestri naar boven, is 'Leroy's Morning'. Een mooi romantisch, misschien wel treurig, thema op sax. Op deze track alleen kan je een hele score bouwen. Helaas duurt de track maar 1'40'', kort zoals vrijwel allemaal de tracks.
Silvestri schuwt ook de elektronische instrumenten niet, maar gebruikt ze gelukkig enkel sporadisch. De track die naar de film genoemd is (of naar het pistool) heeft een prachtige trompetsolo in petto voor ons. Pas in 'Airport' haalt Silvestri het hele orkest erbij en krijgt hij de kans om de thema's in volledig te orchestreren en uit te werken met eventueel een tegenthema. Naar het einde van de soundtrack toe worden we nog getrakteerd op een soort van reprise van 'Oye', iets waar we niet meteen op zaten te wachten.
'The Mexican' is een heel diverse soundtrack wat de kwaliteit niet echt ten goede komt. Silvestri heeft misschien eens willen proeven van het cowboyleven, maar op cd loopt het toch allemaal wat stroef. Let wel, de film is tijdens dit schrijven nog niet in roulatie dus de muziek kan perfect passen bij de film zelf. Een gemengde soundtrack is sowieso een slecht idee en dat is hier nog maar eens bewezen. Dat Silvestri het verschil kent tussen een do en een re leidt geen twijfel en dat merk je ook in onder andere 'Leroy's Morning', maar het redt de score niet. Gelukkig heeft Silvestri door de jaren heen genoeg krediet verdiend en kijken we uit naar zijn volgende score. |
