► het
verhaal...
We schrijven Washington, D.C. in het mooie jaar: 2054. Tegen dan heeft de mensheid een nieuw middel uitgevonden voor het bestrijden van misdaad. Het Ministerie van Justitie heeft immers een elite-eenheid 'Pre-Crime' opgericht. 3 helderziende wezens "Pre-Cogs" vangen beelden op van moorden die nog niet zijn gebeurd. Via een ingenieus systeem worden deze beelden op een scherm getoond zodat ook Pre-Crime-topman John Anderton deze te zijn krijgt. Het bekijkt alle beelden, analyseert ze én maakt de arrestaties. Het systeem is nooit verkeerd, tot op de dag dat John Anderton zichzelf ziet op de beelden...
► de
muziek...
John Williams zijn muziek is aan het veranderen. Of, misschien beter gezegd, tegenwoordig laat hij zich wel eens van een andere kant zien. We kennen hem vooral van levendige thema's verwerkt in suites en marsen, maar dat heeft sinds kort plaats gemaakt voor diepgaandere, moeilijkere muziek. AI was daar het eerste voorbeeld van en dat is nu weer het geval met Minority Report. Laat er evenwel geen twijfel over bestaan; op zijn zeventigste verjaardag (8 februari, 2002) is de man nog steeds geniaal en helemaal up-to-date met moderne filmmuziek.
De score doet eigenlijk aan als erg veel underscore, maar is eigenlijk één grote brok, donkere actiemuziek. De eerste track maakt dat al meteen duidelijk. Geen groots thema wat wordt uitgespeeld, maar een verontrustend ritme dat begint in de fagotten en verder uitspreidt naar de rest van het orkest, dit gepaard met verschillende vluchtige maatwisselingen. De snelle noten alsook het zenuwachtige gevoel, zullen in de rest van de score blijven terug komen.
Deze score behoort zeker tot een van de modernste en zwaarste muziek van Williams. Hij gebruikt dissonante tonen, snelle nootgroepen en vreemde instrumentcombinaties. Het hele kleur van de score is donker met hier en daar enkele typische 'Williams-arangementen', wat je op dat moment doet beseffen dat het nog altijd John Williams is die je aan het beluisteren bent. Ook gebruikt Williams veel meer synthesizereffecten dan vroeger. Dit om het toekomstkarakter van de film te benadrukken, maar misschien heeft Williams begrepen dat je dit soort instrumenten ook functioneel kunt gebruiken.
Iets helemaal anders dan we tot nu van Williams gewend waren. Zeker niet het soort soundtrack dat je zou gebruiken als 'instapmodel' naar de filmmuziek toe, maar voor de geoefende luisteraar staat het gelijk met de eredivisie van de filmmuziek. |
