► het
verhaal...
Een film die het moeilijke thema van rassenhaat bespeeld en dat dan nog in Zuid-Amerika, tussen blank en zwart. Vader en zoon werken in een gevangenis en ze bewaken daar onder meer, een zwarte man die wacht op zijn doodstraf. Hij krijgt daar vaak het bezoek van zijn zwarte vrouw (Hall Berry) en stilaan krijgt de vader meer dan vriendelijke gevoelens voor de vrouw. Dit brengt natuurlijk voor hem en zijn omgeving diverse problemen met zich mee...
► de
muziek...
Het is een gemende soundtrack geworden die er qua lay-out, en dan heb ik het over de cover, erg mooi uitziet. De mensen van de platenmaatschappij hebben voor de verandering een nagedacht en netjes de 4 popsoundtracks eerst gezet en daarachter van track 5 tot en met 16, de eigenlijke score. Wel uitkijken want de Amerikaanse versie begint meteen met de score en heeft slechts 1 popsong erachter nl: 'I'm Your Man' van The Jayhawks.
Niet dat al die popmuziek een gemis is. Het geheel heeft een countrysfeertje wat op zich niet zo slecht is, maar bij ons zijn de uitvoerders niet meteen bekend en dat samen met een matig niveau van nummers, maakt dat je al snel de skiptoets gaat zoeken. Asche & Spencer dan! Ze komen uit de reclamemuziekwereld waar ze een kleine 200 tot 230 muziekjes per jaar in elkaar steken. Intussen hebben ze al een bedrijfje met acht studio's en evenveel componisten, zo'n beetje het Media Venture. Mark Asche doet ondertussen zelf al een tijdje niet meer mee, maar Thad Spencer des te meer.
De score is dromerig, vol warme synthesizerklanken en speciale effecten. Sfeer wordt er gecreëerd door het gebruik van een ijle pianoklank, warme marimbaklanken en elektrische gitaar. Soms wordt het geheel mee ondersteund door een ritme op de drums, maar veelal is dit niet zo. De soundtrack is er monotoon, vlak en soms wat lusteloos. Het is ook erg vreemd om naar te luisteren omdat er niet meteen een thema te horen valt. Het zijn eerder akkoorden en korte schema's achter elkaar zonder enige lijn.
Niet meteen ons ding, maar voor sommigen onder jullie die graag willen wegdromen is het misschien dé soundtrack van 2002 (of 2001 in Amerika). Ik vrees echter dat er zo bitterweinig mensen zullen tussenzitten... |
