► het
verhaal...
Van Bertrand Burgalat hadden we zelf nog nooit gehoord, al blijkt hij toch al wel het een en het ander te hebben uitgestoken. Hij heeft zich bezig gehouden met de popmuziek, musical, filmmuziek, reclamespotjes... Volgens zijn bio is hij een schrijver, arrangeur en producer. Van de man heeft Tricatel ook een promo uitgebracht en dan moeten we het nog gaan geloven ook. Spotjes voor Yves St. Laurent, Coca Cola, Renault... en nu dus Quadrille.
► de
muziek...
Meteen in de eerste track: 'Quadrille', maken we kennis met het thema van de score. Het is een speels thema met de melodie op xylofoon dat gedubbeld wordt door de dwarsfluit. Het gehaal geeft een zeer frisse indruk en klinkt zeer goed in het oor. Opmerkelijk is het gebruik in sommige plaatsen van de klavecimbel. Dat zelfde thema komt in de volgende track al meteen terug als romantische, trage melodie ingezet door de hobo.
De tracks zelf verschillen erg in lengte. Sommige tracks zijn nauwelijks een minuut lang, andere halen met gemak de 4 en een halve minuut. Soms geeft dit wel een rare indruk omdat er heel wat tracks zijn die ook nog eens een raar, plots einde hebben. In het algemeen en als je het een beetje gewend bent valt het best mee.
Burgalat werkt ook nog met een tweede thema en dat horen we onderandere heel mooi in 'Cinq Minutes Pas Plus'. Ook dit is weer een zeer luchtig pretentieloze melodie, maar zeer bekoorlijk. In deze track hebben de violen, begeleid door uitschieters in de rest van het orkest, de melodie, maar in 'Pas Plus Monsieur' wordt het even gezongen door Valérie Lemercier.
Zeer luchtige, mooie muziek met een belangrijke rol voor de xylo. Dat is zo ongeveer de omschrijving voor deze score. We vergeten even het schoonheidsfoutje van 'Quadrisynthèse'. Humor op een orgel is nogal moeilijk, maar laat ons hopen dat dit werkt in de film! De zang had iets beter mogen opgenomen worden, maar dat doet niets af aan het feit dat het een leuke score blijft! |
