► het
verhaal...
Red Dragon is gebaseerd op de roman (jawel!) uit 1981 van Thomas Harris, waar hij voor het eerst het personage van Hannibal Lecter los laat. Het is een zogeheten prequel op 'Silence of the Lambs' en 'Hannibal'. Sinds het hele StarWars verhaal weet iedereen zo'n beetje wel wat een prequel is dus daar moeten we niet verder op ingaan. De verhaallijn op zich is niet zó verrassend. Will Graham is een gepensioneerde FBI-agent die soms eens terug naar de actieve dienst terugkeert omdat zijn vrienden met een grote zaak zitten. Er loopt een seriemoordenaar rond en de enige manier volgens Graham om deze te pakken is via een andere, even briljante, moordenaar in de gedachtegang proberen te komen van dit soort mensen. Hij kan er maar 1 bedenken, namelijk een zekere H. Lecter die hij jaren geleden al eens heeft opgepakt. Een harde confrontatie...
► de
muziek...
Dit is naar onze mening zeker een van de beste scores die er dit jaar verschenen zijn. Danny Elfman kan fantastisch goed sfeer scheppen en vooral een donkere, zware sfeer. Batman was zeker en vast donker en zelfs Spiderman ging die richting uit, maar nu haalt hij echt alles uit de kast. De arrangementen spelen zeker een belangrijke rol en de eerlijkheid gebied ons ook te zeggen dat die niet van hem zijn, maar slim genoeg zijn om je met goede mensen te omringen telt ook voor iets, niet?
De eerste twee tracks zijn een opbouw naar het thema wat in de 'Main Titles' naar voor wordt gebracht. Het zijn de sfeermakers, het afdalen in het mysterieuze brein van de seriemoordenaars. Het echte thema bestaat uit erg nerveuze cello's die snel op en neer gaan tussen noten. Extra effect krijg je wanneer steeds meer strijkers dit thema overnemen én dit alles in een drieledige maat. De eerste tel van die maat wordt telkens benadrukt door het hele orkest waardoor dit nog sterker in de verf wordt gezet. Kers op de taart is echter het overnemen van het thema in het klokkenspel waardoor je een ultieme uitwerking krijgt. Een fantastische zet voor de arrangeur die dat bedacht heeft! Het zijn werkelijk golven waarop je je begeeft tijdens het beluisteren van het thema, zeg maar de hele score.
De score op zich is nooit vrolijk of 'licht'. Ze blijft constant zwaar, altijd onderweg en ze doet vooral nerveus aan. Je kan het vergelijken met het thema van Jaws wat altijd om de hoek ligt als er gevaar dreigt. Elfman gooit er op de koop toe soms nog een knapenkoor doorheen om het ongrijpbare te benadrukken van de moordenaar. Hij is namelijk heer en meester van de situatie. Synthesizerklanken zijn nooit ver weg, maar ze worden erg functioneel gebruikt en nemen nooit de bovenhand op het zeer goede orkest.
De cd is 'enhanced' wat eigenlijk gewoon wil zeggen dat dat ding altijd aan de gang schiet wanneer je de muziek wil beluisteren via de computer. Er staat overigens wel een leuk interview op mét Danny Elfman en je kan de sfeer opsnuiven van de opname van deze score.
Zeker in huis halen want het blijft spannend van het begin tot het einde! |
