► het
verhaal...
Vroeger zag Chicago er helemaal anders uit. Maffia, bendes en ongure types regeerden de stad en zo ook Michael O'Sullivan (Tom Hanks). Hij is een huurmoordenaar en heeft van vriend en vijand de bijnaam 'Engel des Doods' meegekregen. Dit alles is het leven wat Michael 's nachts leidt. Overdag leidt hij een dubbelleven als brave huisvader van een vrouw en twee zonen. Het perfecte gezinnetje zeg maar. Alles wordt echter door elkaar geschud als deze twee werelden door elkaar beginnen te lopen en uiteindelijk het leven kosten aan zijn vrouw en jongste zoon. Michael en zijn oudste gaan een reis tegemoet die wraak als eindpunt heeft...
► de
muziek...
Een ding is zeker, met deze soundtrack haal je veel muziek in huis. In het totaal hebben we het immers over iets meer dan 70 minuten muziek. In het totaal zijn er dan ook 27 tracks, maar gelukkig resulteert dat niet in korte tracks van 30 seconden. De eerste track is zeker een van de levendigste omdat er wordt gebruik gemaakt van Uillean Pipes, wat neer komt op een variatie van de Ierse doedelzak. De hele track is overgoten met een dromerig sausje waar Thomas Newman (Meet Joe Black, American Beauty, Pay It Forward...) zo goed in is. Uiteraard zit er ook weer een pak repetitieve sequenties en ritmes in die inmiddels ook zijn handelsmerk zijn geworden.
Zeker in het begin van de score werkt Newman constant met allerhande fluiten en houten blaasinstrumenten. Het geeft het geheel een vreemd aandoende sfeer, maar iets wat nog niet te vaak te vinden was in soundtracks. In de track: 'Just A Feller', is het de eerste keer dat de piano naar voor wordt geschoven als smaakmaker met meestal opeenvolgende akkoorden. 'Road to Chicago' is dan weer de plek waar de piano echt volop de melodie krijgt en echt dragend is voor de uitwerking van de score.
Je zal ook enkele dansen aantreffen op de soundtrack die de sfeer van het Chicago van welleer bovenhalen. 'Someday Sweetheart' wordt gebracht door The Charleston Chasers, maar ook 'Queer Notions' en 'There'll Be Some Changes' zijn van dezelfde strekking. Als laatste is er nog 'Perdition - Piano Duet', een kort samenspel op de piano door niemand minder dan Tom Hanks (voor het eerst de slechterik) en Paul Newman.
De soundtrack heeft zeker veel sfeer en de Thomas Newman fans zullen zeker onderste boven zijn van het nieuwe materiaal. Het ligt dan ook helemaal in de lijn van het vorige werk van Newman, alhoewel hier toch meer gebruik wordt gemaakt van het orkest. De 'gewone' soundtrackverzamelaar zal hier veel tracks tussenvinden waar hij niet veel mee kan en die je helemaal niet kunnen vasthouden bij de score... |
