► het
verhaal...
Guy Ritchie regisseert Madonna in zijn remake van de Iltaliaanse komedie uit 1975, waar een zeeman (gespeeld door Adriano Giannini, zoon van Giancarlo Giannini uit de originele film) na een zeeongeval strandt op een eiland samen met zijn werkgeefster, een rijke, eigenzinnige en egocentrische vrouw die het gewoon is om altijd alles op haar manier te krijgen. Weg uit de beschaafde wereld worden echter de rollen omgedraaid... tot ze verliefd wordt op hem.
► de
muziek...
Michel Colombier zorgt voor een betere soundtrack dan dat de film is. Internationaal afgeschoten en met de grond gelijkgemaakt, maar de score bij de liefhebbers nog wel eens een goedkeurende knik meekrijgen. Het gaat hier dan ook over 16, vrij krachtige tracks, die een Griekse ondertoon hebben.
Dat Griekse valt natuurlijk enorm op doormiddel van de bouzouki en andere Griekse instrumenten die regelmatig opduiken. Het geeft zeker een enorme sfeer. In het begin komen ze wat té actief aan bod waardoor je wel erg ondergedompeld wordt in de mediterrane sfeer, verderop in het album is het zowaar stijlvol en zelfs mysterieus. Akkoord, hier en daar gaat de sfeer serieus uit de bocht, maar dat is dan ook maar voor even.
Buiten de specifieke instrumenten speelt de piano een grote rol (Parted) wat dikwijls resulteert in mooi, teder samenspel met andere solo instrumenten van het orkest zoals de cello of hobo. Helemaal als laatste track staat er nog Della Reese met de track Come-on-a-my-house waarvoor je beter op tijd bent deze af te zetten. Ook mag nog wel eens gezegd worden dat het boekje bij de cd door Varèse weer 'vakkundig' tot een minimum is herleid. Dit kan toch echt beter.
Mooie muziek, zéker beter dan de film. Deze moet je zeker bij de platenboer een kans geven. |
