► het
verhaal...
In Bucks County, Pennsylvania, vindt de familie Hess een gigantische cirkel in hun korenveld. Na wat onderzoek, blijkt dat het niet het enige figuurtje is wat ze kunnen vinden op hun land. Graham Hess (Mel Gibson) woont met zijn zoon en dochtertje alleen in het grote huis, na hun moeder dood bleef in een auto-ongeval. Graham's broer is bij hem komen wonen om mee de kinderen helpen op te vangen. Al snel blijkt dat er over heel de wereld meerdere velden zijn aangetast door deze cirkels en al zo mogelijk nog sneller blijkt dat ze een bedoeling hebben en dan beginnen de problemen pas echt...
► de
muziek...
James Newton Howard en M. Night Shyamalan hebben een vruchtbare samenwerking. De drie laatste films die Shyamalan schreef zijn allemaal van muziek voorzien door Howard. En ook deze film heeft weer een rare draai aan het einde zoals alle voorgaanden. Leuk weetje: Shyamalan speelt meestal zelf mee in zijn films. Dit keer speelde hij Ray Reddy, de man die de vrouw van Graham heeft overreden.
Howard heeft de film voorzien van een thema dat begint met een ontstemde viool. Daarna krijg je verschillende instrumenten die repetitief een drietal noten spelen die vrij ver uit elkaar liggen. Uiteraard verloopt dit niet uniesolo. De kracht van dit alles zit 'm in de bas die en hoorns die hier doorheen spelen. Dit thema wordt een blijvertje!
Howard gebruikt het thema zowel voor de actietracks als voor de rustigere momenten in de film. De orkestratie is in deze laatste vorm sterk uitgedund en het thema verhuist naar de piano. De ontstemde violen blijven echter nooit ver weg. Ook durft Howard op belangrijke momenten te kiezen voor een instrument als de marimba om de sfeer te maken. Bepaalde scènes in de film krijgen dan ook een heel andere sfeer hierdoor of door een actieve scène, net rustig te begeleiden.
De enige momenten dat Howard breekt met het vluchtige thema is wanneer het gaat om de scènes met de kinderen (Asthma Attack) of de eerder emotionele momenten in de film. Op zo'n momenten wil hij nog wel eens wat langere noten geven in de strijkers. Maar de korte nootjes in de fluiten zijn nooit ver weg zodat je altijd weet dat er iets om de hoek kan schuilen.
James Newton Howard heeft hier zeker iets afgeleverd dat de tand des tijds goed zal kunnen doorstaan. Het is fris, modern en gewoon goed. Een aanrader dus!
|
