► het
verhaal...
Kort en bondig: Een weerzinwekkende buitenaardse stam met een verderfelijke en uiterst perverse intelligentie wil de planeet veroveren...
► de
muziek...
John Williams is al sinds jaar en dag de vaste componist van Steven Spielberg en dat is natuurlijk nu niet anders. De jarenlange samenwerking heeft al enorm veel prachtige thema?s voor evenveel onvergetelijke scènes voortgebracht. De combinatie is er een van goud. Deze keer géén grote thema?s, géén vlotte melodie of heldenthema.
John Williams gaat verder op de ingeslagen weg van Minority Report en in mindere mate AI. Het is allemaal erg gestructureerd en grenst waarschijnlijk voor de kenner op het randje van het briljante. Voor de gewone luisteraar zal het echter een hele opgave worden. Buiten de context van de film is deze score een verzameling van sferen, geluiden, lagen, spanningen, dissonantie, atonaliteit bij momenten en allesbehalve een makkelijke zit. Niet meteen achtergrondmuziek bij een etentje, maar dan ook weer te moeilijk en intensief voor de meesten als hoofdmaaltijd. De score staat bol van dreigende strijkers, rare tegenstellingen in noten en instrumenten, tempowisselingen en vreemde ritmen. De openingstrack met dialoog van Morgan Freeman kan het geheel misschien wat kaderen, maar is duidelijk onvoldoende eens de score pakweg 15 tot 20 minuten bezig is, om de onwennigheid tegen te gaan.
John Williams wil hier duidelijk een richting mee ingaan. StarWars werd ook steeds donkerder en het enige fleurige was de laatste tijd zijn werk voor Harry Potter wat hij dan weer uit handen geeft.
Een evolutie die duidelijk niet voor ons is weggelegd, een evolutie die we jammer vinden. Technische topkwaliteit is nu eenmaal niet voor ieders oor weggelegd?
|
