► het
verhaal...
Jim Braddock, ooit een veelbelovende bokser, moet na een reeks nederlagen gedwongen op pensioen. Naarmate het land de donkerste jaren van de recessie meemaakt, moet hij een aantal uitzichtloze baantjes aannemen om zijn vrouw, Mae, en hun 3 kinderen te kunnen onderhouden, hoewel hij zijn boksdroom nooit helemaal opgeeft. Dankzij een laattijdige annulatie van een andere bokser komt Braddock onverwachts toch weer in de ring terecht waar hij het moet opnemen tegen de vice-wereldkampioen. Tot ieders verbazing wint Braddock de kamp in de derde ronde. Hoewel hij heel wat kilootjes lichter is dan zijn tegenstanders en hij herhaaldelijk gekwetst raakt aan zijn handen, blijft Braddock vechten en winnen. Gedreven door de hoop en de dromen van de minderbedeelden ontmoet Braddock, ook wel 'Cinderella Man' genoemd, zijn meest geduchte tegenstander in Max Baer, de wereldkampioen bij de zwaargewichten, die berucht is omdat hij al twee boksers gedood heeft in de ring...
► de
muziek...
Cinderella Man een werkje voor Thomas Newman. Ofwel gaat Newman de adhd tour op met ingewikkelde loopjes op bijvoorbeeld de piano zoals in American Beauty en Pay It Forward. Ofwel schiet hij de langzame mijmerende tour op zoals bij pakweg: Meet Joe Black. Deze keer wordt het vooral de mijmerende tour en een slechte eigenschap is dan dat alles nogal op elkaar begint te lijken. Niet alleen van track tot track, maar ook Meet Joe Black (om er maar even op door te gaan) kom regelmatig terug van de onderwereld om ook deze score onveilig te maken.
In de praktijk wil dat zeggen dat Newman een ?typische? score heeft gemaakt met de melodie meer dan eens in de piano overgenomen door zwellende strijkers. Bij de eerste track heb je nog het idee van ?nu komt het? maar dan schiet de cd-speler schaamteloos over naar de volgende track. 47 minuten verdelen over 25 tracks is misschien ook wat teveel van het goede. Trackjes van 52?, 48? en zelfs 27? zijn geen uitzondering en de kwaliteit is dan ook naargelang. Bovendien vind je doorheen de score een 5-tal ้chte liedjes voornamelijk uit 1972.
Het moge duidelijk zijn dat wij, in tegenstelling tot anderen die dit Oscarwaardig materiaal vinden, niet gecharmeerd zijn. Doe dan toch maar liever een nieuwe American Beauty kloon?
|
