► het
verhaal...
Mr. Brown, weduwnaar, werft de geheimzinnige Nanny McPhee aan om te zorgen voor zijn zeven onhandelbare kinderen. Onder leiding van oudste broer Simon hebben de kinderen al 17 kinderjuffrouwen het huis uitgewerkt en ze zijn ervan overtuigd dat ook nummer achttien geen probleem zal vormen. Maar Nanny McPhee blijkt taaier dan verwacht. Ze neemt de touwtjes stevig in handen en de kinderen moeten vaststellen dat hun wangedrag ogenblikkelijk en op de meest onverwachte - en bijna magische - manieren wordt afgestraft. Ook de andere problemen van het gezin blijken sinds haar komst niet meer zo onoplosbaar. Zo gaat Mr. Brown onverwachts op zoek naar een nieuwe echtgenote. Naarmate de kinderen hun gedrag aanpassen, verandert ook Nanny McPhee?
► de
muziek...
Patrick Doyle behoort eindelijk tot de grootsten der componisten. Doyle is natuurlijk al langer bezig dan vandaag maar ofwel werd de score niet uitgebracht, ofwel was het in de vorm van een suite op een popalbum óf –en dat kan ook gebeuren- was de muziek gewoon niet zo spectaculair. Met Nanny McPhee is Patrick Doyle ook eindelijk bij ons, goed doorgebroken. Harry Potter vonden we niet zo geweldig, maar Nanny McPhee maakt alle kommer en kwel goed.
Nanny PcPhee is een frisse, leuke, grappige maar toch ook volwassen score geworden voor een humoristische kinderfilm. Waarbij de meeste scores voor dit soort film constant van de hak op de tak springen en eerder de film volgen zonder een algemeen thema voor de film in het oog te houden, is Nanny McPhee mooi orkestraal uitgewerkt, prachtig gearrangeerd, soms wat gek, maar ook soms heel erg mooi. Het emotionele en misschien ook wel een glimp van de kwaliteit die Doyle in zich heeft hoor je in de track “Secret Toast and Jam”. Het is een traag nummer met nauw samenspel van klarinetten en hout in het algemeen wat dan voorzichtig wordt uitgebreid met de rest van het orkest. In diverse tracks zitten natuurlijk actieve momenten maar wat het belangrijkste is dat Doyle er een magisch sfeertje overheen weet te leggen. Belletjes, harp, klavecimbel, klokkenspel… wie zal het zeggen wat iets magisch maakt maar… hier zit het wel in. Doyle heeft zelfs gezorgd voor een prachtige eindtrack met "Snow in August" zoals een John Williams dat ook doet.
Patrick Doyle, voor ons, voor het eerst echt commercieel, klassiek, groot, orkestraal, degelijk!
|
