► het
verhaal...
Wat begon als een cartoonheld is weer maar eens naar het doek verhuisd. Nog voor Wesley Snipes zijn opwachting maakte in deel 1 (1998) had je de strips van Marvel Comics, de stal van Spiderman, X-Men..., waar de brave man zijn kruistocht om de mensheid te redden in 1973 reeds begon. Het verhaal dan: je hebt de goede (Snipes) en de slechte vampieren. De slechte zijn al zo'n twee jaar een legertje aan het trainen om Blade (Snipes) uit de weg te ruimen. De baas van de slechteriken heeft echter in een laboratorium wat zitten experimenteren om een vampierenras te creëren dat ook tegen daglicht kan. Alles verloopt echter niet zoals gepland en de nieuwe creatie (Nomack) ontsnapt, boos over zijn bestaan en leven. De slechteriken roepen dan maar met een list, de hulp van Blade in om hen en de wereld van dit kwaad te verlossen. Blade heeft ook nog een goede reden om mee te helpen, want deze nieuwe vampier lust ook vampieren, iets wat op zich nieuw is, maar wat als de vampieren op zijn...?
► de
muziek...
De score is donker, wat te verwachten was als je het onderwerp van de film bekijkt. Beltrami gebruikt orkest samen met zijn synthesizers en dat geeft soms leuke, interessante effecten. De speciale sfeer wordt gemaakt door het gebruik van taiko-trommels en aambeeld geluiden. Over de gehele soundtrack wordt er overigens erg veel klein slagwerk gebruikt.
Het eigenlijke thema komt pas in de derde track. Het geheel is modern qua opzet via zijn synthesizergeluiden en het gebruik van drums en gitaar. In het gehele nummer komt bitter weinig orkest en het zal dan ook eerder de bedoeling zijn een remix hiervan in de nachtclubs te krijgen. Een zekere 'drive' heeft het nummer wel en ook in de film, na de intro past het zeker, maar voor de uitwerking nadien keert Beltrami gelukkig terug naar het orkest.
De meeste score is grillig van ritme maar een constante is altijd wel een roffel op pauken of taiko die erg prominent terugkeert. Toch kan Beltrami in zijn actie muziek niet echt boeien. Het is allemaal underscore, erg ritmisch dikwijls zelfs atonaal. Hier en daar zijn er momenten die erg goed zijn qua opbouw en akkoorden, maar daarvoor zijn er evenveel (of meer) momenten die niet te pruimen zijn.
Het geheel is zeker orkestraler dan wat we normaal van Beltrami gewoon zijn. Blijft dat Beltrami moeilijke muziek schrijft die deze keer zeer goed werkt in de film, maar minder indrukwekkend is op cd. |
