► het
verhaal...
De jager en zoon van het dorpshoofd Jaguar Paw komt tijdens het jagen een grote vluchtende stam tegen. Hij wordt angstig wanneer hij dit ziet. Zijn vader en dorpshoofd probeert de angst uit hem te krijgen, maar dit lukt niet. Jaguar Paw krijgt nachtmerries. De volgende ochtend wordt het dorp waarin Jaguar Paw woont aangevallen door een andere Maya-stam. Er vallen veel doden en gewonden. Jaguar Paw brengt zijn vrouw in zoontje in veiligheid door ze in een een groot gat te stoppen, waar ze alleen niet meer uit kunnen. Alle nog levende volwassen dorpsbewoners worden gevangen genomen en meegenomen naar een Maya-stad (mogelijk Chichén Itzá). Daar worden ze als offer gebruikt. Wanneer Jaguar Paw op het offerblok komt te liggen, verschijnt er echter een zonsverduistering, met zichtbare corona. De Maya's denken dat dit een teken van de goden is en laten de nog overgebleven gevangen gaan. Tenminste, zij moeten op een balveld onder een spervuur van stenen, pijlen en speren, de jungle zien te bereiken. Doordat Jaguar Paw hulp krijgt van zijn broer (die door een speer gespiest is), weet hij te ontsnappen. Hij vermoordt hierbij een Maya en wordt achtervolgd door de Maya-stam. Nu begint hij aan de lange vlucht naar huis, waar zijn vrouw en kind nog steeds in dat gat zitten.
► de
muziek...
Voor James Horner is het altijd moeilijk geweest om origineel uit de hoek te komen. Dit keer lukt het hem iets beter. Voor Horners gewoonten is het zelfs bijzonder origineel. Misschien dat deze keer een échte fan hem zelfs laat links liggen omdat ze zoweinig van de componist in de score herkennen.
In de eerste track “From the Forest” valt al meteen op dat je op de achtergrond het oerwoud ook effectief hoort. De vogels en beesten zijn aanwezig en brengen je al meteen in een sfeer. Ook meteen bij het begin hoor je een thema van constant dalende noten die als ze ver genoeg zijn afgedaald gewoon weer hogerop hernemen om weer opnieuw beginnen te gaan dalen. Het heeft verder niet echt een melodie maar door een constante tromslag op de achtergrond krijgt het geheel een spookachtig, onheilspellend effect. Dit alles wordt nog meer versterkt door het stemgeluid van Rahat Nusrat Fateh Ali Khan, een Pakistaan die er Pakistaans/Indiase oude zangtalenten op nahoudt. Doorheen de score hoor je hem extreem lage tonen en gebrom voorbrengen waardoor je al snel in een soort van tempel/offersfeer geraakt wat uiteraard goed werkt voor de film.
De score zelf is ritmisch en boordevol geluiden, dikke lagen van dromerige synths zonder echt tot een sterk uitgesproken thema te komen. In enkele tracks heb je wel in de fluiten een thema maar ook dat is niet meteen iets wat je spontaan gaat meeneuriën. Dit samen met de vreemde instrumenten en zanggeluiden, maakt het niet meteen de meest toegankelijke score van James Horner, maar zal zeker tot zijn recht komen in de film. Het is evenwel wél indrukwekkend en positief dat Horner zich van deze kant laat zien.
Misschien eerder iets voor de les: soundtracks voor gevorderden.
|
