► het
verhaal...
Het leven van Kenai krijgt een onverwachte wending wanneer de Grote Geesten hem veranderen in een beer, het dier dat hij het meest haat. Hij sluit vriendschap met het berenjong Koda en de twee domme maar hilarische elanden Rutt en Tuke. Samen trekken ze erop uit om Kenai zijn menselijke gedaante terug te geven. Zijn broer Denahi (die niet weet dat Kenai nu een beer is) zit hem op de hielen om wraak te nemen en de familie-eer te redden.
► de
muziek...
Phil Collins is geen groentje als het gaat om filmmuziek en al helemaal niet als het Disney betreft. Tarzan was een onverhoopt succes dat nipt niet Elton John achterna ging en ook Brother Bear zal naar waarschijnlijk niet evengoed scoren, maar daarom is het zeker niet minder in kwaliteit en vakmanschap.
Velen hekelen het 'behangpapier'-gehalte van de songs, het zeemzoeterige en de trent die Disney ermee inzet om af te wijken van het concept: muzikale score met één popsong (Aladdin, Beauty and the Beast...) maar eerder de nadruk op popsongs en orkestrale score als randanimatie. Ze hebben aan de ene kant gelijk als ze daarmee willen zeggen dat het een heel andere soort van film wordt, ongelijk als het ze bedoelen dat het minder aantrekkelijk wordt.
Grote gastvrouw op de soundtrack is niemand minder dan Tina Turner die 'Great Spirit' ten gehore mag brengen. Een pittige 'feel good' song, met mooi pianowerk en bijval van het Disney-orkest. Zeker de moeite, ook als single voor Turner. 'No Way Out' en 'On My Way' mét prachtig fluitstukje tussendoor zijn zeker de smaakmakers van het album. Het zijn songs die de tand des tijds zeker gaan kunnen doorstaan en over enkele jaren nóg goed zullen staan op verzamelaars van Disney in tegenstelling tot anderen als Atlantis of Treasure Island. Somige tracks vind je twee keer op de soundtrack. Een keertje gezongen door Phil Collins en een keer door personages/Disney koor.
Mark Mancina verbleekt lichtjes met zijn score bij het degelijke geweld van Collins. Niet dat het slecht is of zo, maar de nadruk ligt gewoon méér op de liedjes. Een kleine 18 minuten score zijn er vrijgegeven over drie tracks. Mancina zorgt voor sferen die deels Afrikaans aandoen en bewerkingen zijn van thema's van Collins.
Zéker de moeite om in huis te halen al zal het eerder zijn voor de bijdragen van Phil Collins dan voor die van Mancina. |
