► het
verhaal...
Frank Abagnale, Jr. (DiCaprio) werkte reeds als dokter, advocaat en als co-piloot voor een van de grootste luchtvaartmaatschappijen... Allemaal voor hij nog maar 18 jaar werd. Hij is een meester in mensen misleiden, een briljant vervalser en wordt alzo reeds wereldberoemd in diverse milieus. Wanneer hij 17 is, is Frank de meest succesvolle bankrover in de geschiedenis van de VS. FBI Agent Carl Hanratty (Hanks) heeft er zijn hoofdtaak van gemaakt Frank te vangen en hem voor het gerecht te brengen, maar Frank is hem altijd te snel af waardoor het geheel uitmondt in een ware klopjacht.
► de
muziek...
John Williams, dé filmcomponist van de laatste 30-40 jaar of zo. Er is er maar één die zoveel keer genomineerd is voor een oscarnominatie als hij (in 2003 kreeg hij zijn 42ste). Hij heeft reeds lange tijd een 'vaste relatie' met regisseur Steven Spielberg en Catch Me Is You Can is daar alweer het 20ste voorbeeld van. De films van Spielberg zijn over het algemeen altijd grote kassuccessen en Williams' verkoop en populariteit is daardoor steeds erg hoog geweest.
Met deze score is John Williams terug gegaan naar zijn oudere werk; hij heeft terug de jazz opgezocht om het tijdsbeeld van de film perfect weer te geven in zijn muziek. Eerder uitzonderlijk voor Williams is de score doorspekt met 'echte' liedjes. In interviews heeft de meester zich positief uitgelaten over deze keuze. Ze zijn nodig voor de totaal beleving vindt hij. Menig fan zou hier natuurlijk anders over kunnen denken.
De score van Williams zelf dan... Het is zeker en vast iets anders dan de luisteraar gewend is van Williams. De muziek is volledig in de jazz-richting met veel saxofoon, vibrafoon én marimba. Wanneer de thema's echter uitvloeien naar het grote orkest dan krijg je vaak weer de oude vertrouwde klanken en arrangementen te horen die Williams eigen zijn. De sax houdt het meestal erg luchtig en snel terwijl hij begeleid wordt door een snelle akoestische bas.
De hele sfeer is meestal erg dromerig met vele noten in toonladdervorm. Vooral in de piano geeft dit een mooi speels effect. Het thema zelf zit ook vol maatwisselingen waardoor je een soort van springeffect krijgt wat dit alles nog versterkt. De liedjes die er doorheen verwerkt zitten zijn niet van de eerste de besten. Sinatra, Judy Garland, Nat King Cole én een jonge Dusty Springfield maken wel degelijk het mooie weer.
Alles bij elkaar is het een meer dan degelijke soundtrack. Het is allemaal erg licht, fris en bij momenten hoor je de vertrouwde Williams weer bovenkomen. Voor fans is het een must, anderen zullen misschien de zware kopers en stevige thema's missen. Williams toont dat hij meer kan dan marsen en fanfares afleveren, maar of het een Oscarnominatie waard is... |
